กลับมาแล้วคั๊บบบบ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกท่าน ที่ได้มาอัพบล็อคนี้ ไม่ใช่ว่าว่างงานแต่อย่างไรขอรับกระผม ที่ต้องมาอัพครั้งนี้ด้วยมีเหตุจำเป็นอึดอัดคับข้องห้องหัวใจเหลือเกินต้องขอระบายออกมาให้สาแก่ใจ TT^TTจึงขอใช้เวลาอันมีอยู่น้อยนิดนี้ให้คุ้มค่า โดยจะขอเริ่มที่เรื่องแรกก่อนเลย

ประเด็นว่าด้วยการเผา นั่งยาง = [] = อ๊ะ ! อันหลังมะเกี่ยว แต่มีเอี่ยวได้

เร็วๆนี้ที่ได้เผาไปคือ - ข้อสอบ -

อ๊ากกกก ไม่น่าเลยเรา จะบอกว่าวิชานี้ "พุทธศาสนามหายาน" โอว ฟังชื่อก็ขนลุกสยึ๋มกึ๋ยแล้วจิ ... เป็นวิชาที่ต้องอ่านหนังสือเยอะมาก ชีทเยอะมาก ข้อสอบสองข้อ ข้อละยี่สิบคะแนน แต่ละข้อใช้หนังสืออ้างอิงสองถึงสามเล่มที่ต้องอ่าน อ๊ากกก ตอนได้ข้อสอบมาถึงกับหน้าถอดสี ดีที่เป็นข้อสอบเทคโฮม (นำกลับไปทำที่บ้าน... ) แต่เดี๋ยวก่อน...อย่าคิดว่าเราจะทำ ด้วยสันดาน เผาๆ แบบนี้ มีเหรอจะรีบทำ กำหนดส่งวันที่ 19 ...เราทำมันวันที่ 18 เลย เอ้า เอาเข้าไป โฮกๆๆ จริงๆมันก็มีเหตุผลหลายประการอ่ะนะ... 1. ช่วงนี้มีสอบหลายตัว ... 2. ขี้เกียจ 3. เบื่อ 4. .... เฮ้ย!!!! แต่ละอันมันไม่ใช่เหตุผลที่ดีเลย (เหตุผลที่ดีคืออะไร ? อ๊ากก!!! ดันไปเข้าคำถามวิชาข้อถกเถียงซะได้)

สรุปก็เผา ....

พอนั่งอ่านหนังสือไปได้สักพักเริ่มมึนๆ เริ่มว่างเปล่า...ลางสังหรณ์ว่าความว่างเปล่าทั้งหลายจะมาเยือนแม้กระทั่งคะแนนสอบก็จะว่างเปล่า.... แต่ก็นะ ด้วยสปิริต....ฝืนทำจนสำเร็จ โฮ่.... น่าประทับใจมาก เสร็จตอน 7 โมงเช้าพอดี.....

และด้วยเหตุที่ว่า..อาจารย์ที่สอนวิชานี้ท่านเป็นผู้พิการทางสายตา (ตาบอดนั่นแหละค่ะ แต่ท่านเก่งมากจริงๆนะคะ) เราก็เลยต้องอัดข้อสอบที่เขียนเนี่ยลงเทป... แล้วด้วยเสียงของคนที่ไม่ได้นอน ... ..คนอดหลับอดนอน ...ทำได้ดีที่สุดแค่เพียง...พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ...น่าฟัง...คร่อก

น่าอับอายยิ่งนัก รู้ถึงไหนอายถึงนั่น... แต่ว่าคะแนนสอบออกมาแย้วล่ะค่ะ ปิ๊งๆๆๆได้คะแนน 29/40...ก็ไม่แย่นัก วิชานี้ลงเรียนแค่สามคน = ='' เพื่อนอีกสองคนได้ 31/40 ก็โอเคล่ะนะ ไม่ตก ไม่เป็นศูนยตาก็บุญแย้ววว

ต่อมาที่ได้เผาจนกลายเป็นตำนาน(ตำไวก็ไม่ได้...เชอะ) คือ -งานการ์ตูน -

....ด้วยความที่มีเรื่องคาใจ ทั้งจากทางบ้านและที่มหาลัยและเรื่องอื่นๆเป็นมรสุมกลุ้มรุมหัวใจดวงน้อยๆของกระรอกให้ได้รับความชอกช้ำ.... ผลที่ได้ก็คือ วาดรูปไม่ออก ... แต่ต้องส่งงานวันที่ 25 นี้แล้ว (อย่างช้าสุด 30)ทำไงดี ทำไงดี ... วันที่ 20ก็แล้ว 21ก็แล้ว สถิติสูงสุดยังอยู่ที่ สองหน้าถ้วน... หน้าอื่นๆว่างเปล่า ราวกับศูนยตา = ='' โอ้ มันน่าอนาถที่สุดอ่ะ ชีวิตนี้ก็เพิ่งจะประสบปัญหาแบบนี้.... วันที่ 25 สอบวิชาข้อถกเถียงด้วย โอ๊ยๆๆๆ จะทำไงดีนะ นั่งคิดนอนคิดเดินคิดกลิ้งคิดเข้าห้องน้ำคิด คิด คิด คิด คิด ทำไงดีๆๆ คิดจนสมองแทบระเบิด.. ว่าจะวาดออกมายังไงดี ทำไงถึงจะทัน

แล้วด้วยมโนสำนึก..(ที่มีอยู่น้อยนิด ของกระรอก..)ก็เริ่มคิดว่ายังไงก็ต้องทัน และต้องออกมาดีด้วย ห้ามทำชุ่ยๆเด็ดขาด ถึงจะเผาก็ต้องเนียน !!!!! วันพฤหัสแล้ว ...ได้ที่ตัดเส้นแล้วอยู่สามหน้าถ้วน = =''กับที่ร่างๆไว้อีก 4 หน้า สรุปว่าคืนวันศุกร์....ก็ร่างการ์ตูนได้อีก 13 หน้าถ้วน ก็เป็นอันครบ 20 หน้า...

แล้วด้วยไอ้ความไวปานสายฟ้านี่แหละ... เล่นเอากระรอกแทบตายคาโต๊ะ ...เหนื่อยนักก็พักหน่อยยยย

คืนวันศุกร์ ถึงเช้าวันอาทิตย์... ข้าพเจ้านั่งตัดเส้น + แสกนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแล่บ เผากันเห็นๆ ไม่ว่าดูยังไงก็เผา

แล้วก็ตายคาโต๊ะ คาปากกา คาหมึก ..... ตาย และตาย และตาย

แอบงีบตอนคืนวันเสาร์ ตีสี่ถึงสิบโมงเช้าวันอาทิตย์ ตื่นมาทำงานที่บ้าน(ซักผ้า ฯลฯ) จากนั้นก็นั่งแหมะ ปั่นสกรีนต่อด้วยความเร็วสูงจนถึงคืนวันอาทิตย์ ...

แล้วก็แห้งตายคาคอมนั่นแหละ ปั่นจนถึงเช้าวันจันทร์แปดโมง กะว่าจะไปเรียนต่อเลยแล้วพอเลิกเรียนจะได้เอาแผ่นไปส่งเลย... ไปเลย....ไปเชียงใหม่เลย...ไปลำพูนเลย...เอาเข้าไปดิ

ขณะที่สะโหลสะเหลไปเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่า เพื่อนๆโทรมาบอกว่า"วิชาเช้าสองคาบ อาจารย์งดสอน" น่าน ........ไรท์แผ่นไปแล้ว...แก้ไม่ทันแล้ว...ทำไมเพิ่งมาบ๊อกกกก โฮๆๆๆ ช่างมันเดี๋ยวเอาไปส่งๆให้เสร็จไปแล้วกัน ตัดสินใจงีบไปหนึ่งชม. ตื่นมาโทรหาท่านบก....

"อืม....ไม่วันนี้ตอนเย็นก็พรุ่งนี้อ่ะ เอามาส่งให้พี่ละกัน" เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวกระรอก นี่คือโทษของผู้ที่เผางานใช่ไหม...อุส่าห์รีบแทบตาย TT^TT ทีหลังนู๋จะไม่เผาแล้วววว ยกโทษให้หนูเถอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

บทลงโทษ....ของกระรอกเผางานนนนน

คือ.... ตัดหัวประจานนนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!!

แบบนี้.... เอ...แล้วงานหน้าหนูจะทำงานยังไงล่ะ

งั้นก็.....เอาไว้ที่เดิมละกัน.....

เย็บซะ..................................................

ทำงานต่อได้แย้ว...ต่อไปนี้นู๋จะไม่เผางานแล้วค่า ยกโทษให้หนูด้วยเถอะนะคะ...

ผิดไปแล้วค่า ... แต่ด้วยความสัตย์จริงถึงจะเผาแค่ก็ตั้งใจวาดทุกช่องนะคะ TT^TT

เฮ้อ... หมดเวลาของกระรอกแย้ว.... ต้องไปก่อนล่ะค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ ^ ^